به گزارش نوای صنعت، هوش مصنوعی به‌تدریج در حال تبدیل شدن به یکی از بخش‌های مهم زندگی امروز است. پیشرفت‌های چشمگیر این فناوری در سال‌های اخیر، شیوه زندگی، کار و ارتباط انسان‌ها را دگرگون کرده است. تاثیر این تحولات را میتوان در حوزه‌های گوناگونی، از جمله بهداشت و درمان، آموزش، کسب‌وکار، حمل‌ونقل و سرگرمی، مشاهده کرد. برای مثال، هوش مصنوعی میتواند به تشخیص زودهنگام بیماری‌ها و پایش هوشمند بیماران کمک کند، آموزش را با سطح و نیازهای هر دانش‌آموز تطبیق دهد و به کسب‌وکارهای کوچک امکان دهد کارهایی را با هزینهٔ کمتر انجام دهند که پیش‌تر به ابزارهای متعدد و تیم‌های بزرگ نیاز داشت. این تحول نه‌تنها شیوه انجام کارها، بلکه روش مواجهه با مسائل و حل آنها را نیز تغییر داده است.
امروزه قدرت‌های بزرگ جهان سرمایه‌گذاری گسترده‌ای را در حوزه ی هوش مصنوعی انجام می‌دهند و ظرفیت این فناوری را عاملی تعیین کننده در شکل‌دادن به آینده جوامع و اقتصادها می‌دانند. دستیابی به پیشرفت پایدار در حوزه هوش مصنوعی، به تقویت و توسعه هم‌زمان نرم‌افزار و سخت‌افزار نیاز دارد؛ از سامانه‌های پردازشگر قدرتمند گرفته تا مراکز داده. دولت‌ها نیز در حال بررسی راه‌هایی هستند تا از هوش مصنوعی برای بهبود خدمات عمومی، افزایش بهره‌وری و پاسخ‌گویی موثرتر به نیازهای مردم استفاده کنند. برای مثال، فرانسه در راستای توسعه هوش مصنوعی بومی و تقویت جایگاه خود در رقابت جهانی، با حمایت از شرکت فرانسوی میسترال، زمینه را برای رشد و جذب سرمایه این شرکت فراهم کرده است؛ میسترال در سال ۲۰۲۶ موفق شد سه میلیارد یورو سرمایه از سرمایه‌گذاران بین‌المللی جذب نمایید؛ امری که ارزش این شرکت را به بیش از ۲۱ میلیارد یورو رساند و جایگاه آن را به‌عنوان یکی از بازیگران مهم هوش مصنوعی اروپا تقویت کرد. این روند سرمایه‌گذاری در خاورمیانه نیز به وضوح دیده میشود؛ جایی که کشورهایی مانند عربستان سعودی، با سرمایه گذاری گسترده در بخش هوش مصنوعی، آنر را ابزاری برای متنوع‌سازی اقتصاد و تقویت توانمندی‌های فناورانه خود می‌دانند. نمونه‌ای از این رویکرد، شرکت «HUMAIN» است که با حمایت صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان تاسیس شده و بر توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی، از جمله مراکز داده و مدل‌های هوش مصنوعی، تمرکز دارد.
از سوی دیگر؛ در سال ۱۴۰۳، سند ملی هوش مصنوعی در کشور به تصویب رسید؛ سندی که هدف آن قرار گرفتن ایران در میان ده کشور پیشرو جهان در این حوزه تا افق سال ۱۴۱۲ است. اما تدوین برنامه و ایجاد نهادهای رسمی به‌تنهایی برای تحقق چنین هدفی کافی نیست. پیشرفت این راهبرد تاکنون محدود بوده و عمدتاً در مراحل تدوین و اجرای اولیه باقی مانده است؛ به‌گونه‌ای که هنوز دستاوردهای ملموس و پایداری متناسب با اهداف بلند پروازانه آن حاصل نشده است. بخش قابل‌توجهی از بحث‌های عمومی همچنان حول محور همایش‌ها، سخنرانی‌ها و وعده‌های کلی می‌چرخد و اقدامات عملی برای حمایت از نوآوری و سرمایه‌گذاری محدود به نظر می‌رسد. مهم‌تر از آن، متاسفانه هنوز برخی هوش مصنوعی را بیش از آنکه فرصتی برای پیشرفت بدانند، تهدید تلقی می‌کنند.در کنار این چالش ها، دسترسی به بسیاری از بسترهای بین‌المللی هوش مصنوعی به دلیل فیلترینگ با محدودیت مواجه میباشد و این امر یادگیری، آزمایش و به‌کارگیری این فناوری را برای توسعه‌دهندگان و شرکت‌های نوپا دشوار می‌کند؛ در حالی که همین ابزارها می‌توانند بخشی از کمبودهای زیرساختی داخل کشور را جبران نمایند. افزون بر این، دسترسی به پردازنده‌های گرافیکی پیشرفته (GPU)، که موتور اصلی آموزش و اجرای مدل‌های هوش مصنوعی‌اند نیز به‌شدت محدود است.
