گروه تحلیل”نوای صنعت” بررسی کرد؛ بهار ۱۴۰۵ برای صنعت فولاد کشور، فراتر از یک تغییر فصل، به یک آزمون بزرگ «پایداری استراتژیک» بدل شد. در حالی که دههی نخست فروردینماه با اخبار تلخ تهاجم ددمنشانه دشمنان به دو بازوی پرتوان تولید ملی، یعنی «فولاد مبارکه اصفهان» و «فولاد خوزستان» همراه بود، واکنش زنجیره فولاد کشور نشان داد که زیرساختهای صنعتی ایران، نه با خرابکاری، که حتی با تهدیدات سختافزاری نیز از مدار خارج نمیشوند. در این میان، رویکرد «شرکت آهن و فولاد ارفع» به عنوان یکی از ستونهای استوار این صنعت، الگویی از مدیریت بحران و همافزایی ملی را به نمایش گذاشت که شایسته واکاوی دقیقتر است.
از شوک تا کنش؛ الگوی واکنش سریع «ارفع»
بلافاصله پس از تهاجم فروردین ماه ۱۴۰۵ به مجتمعهای فولاد مبارکه و خوزستان، مهندس حسن اصغرزاده، مدیرعامل شرکت آهن و فولاد ارفع، با صدور بیانیههایی قاطع و راهبردی، سکوتِ خبری را با «اعلام آمادگی تمامقد» شکست.
این بیانیهها تنها یک ابراز همدردی ساده نبود؛ بلکه یک «دستور عملیاتی» برای کل مجموعه ارفع محسوب میشد. اعلام آمادگی برای اعزام فوری نیروهای متخصص مهندسی و تأمین قطعات یدکی حیاتی برای صنایع آسیبدیده، نشان داد که در نگاه ارفع، مرز میان شرکتها در زمان بحران ملی برداشته شده و کلِ صنعت فولاد، به مثابه یک «پیکره واحد» عمل میکند. این نگاه، پاسخی هوشمندانه به تروریسم صنعتی بود؛ چرا که دشمن دقیقاً بهدنبال ایجاد گسست و توقف زنجیره تولید بود، اما با دیوارِ همبستگی ارفع و سایرین مواجه شد.
پیوندِ تولید و امنیت؛ همزمان در اردکان و میدانهای بحران
در حالی که بدنه کارگری ارفع در پیامهای فروردینماه بر ضرورت همبستگی ملی تأکید میکردند، مدیریت ارشد مجموعه در آن سوی میدان، مسیر توسعه داخلی را نیز رها نکرد. جلسات نوروزی مدیریت ارفع با مقامات ارشد شهرستان اردکان، نشاندهنده یک توازن هوشمندانه است: «حفظ پایداری تولید در شرایط سخت».
ارفع در سال ۱۴۰۵ با تکیه بر رکوردهای درخشان سال گذشته، توسعه زیرساختهای رفاهی، مدیریت بهینه منابع آب و انرژی در منطقه کویری اردکان و اجرای پروژههای مدرن زیستمحیطی را با جدیت دنبال میکند. این شرکت ثابت کرد که میتوان همزمان با مدیریت بحرانهای ملی، پرچم توسعه صنعتی و «تولید سبز» را در جغرافیای داخلی نیز بالا نگه داشت. این ثبات قدم، پیامی روشن به بازار و سهامداران است: «تولید متوقف نخواهد شد».
هنرِ تابآوری در کورههای آزمون
آنچه در بهار ۱۴۰۵ بر صنعت فولاد ایران گذشت، بیش از آنکه یک حادثه صنعتی باشد، «آبدیدگی» این صنعت در برابر تهدیدات نوین بود. تهاجم به شریانهای تولیدی کشور، اگرچه تلخ بود، اما انسجامِ بیپیشینهای را میان فولادمردان ایرانی از یزد تا اصفهان و خوزستان ایجاد کرد.
این صنعت، مصداق بارزِ «فولادی است که در آتش سختتر میشود». همانطور که عیارِ فولاد در کورههای ذوب مشخص میگردد، عیارِ «ارفع» و زنجیره فولاد ایران نیز در کوره حوادث فروردینماه عیان شد. این تهاجم نه تنها خللی در اراده ملی ایجاد نکرد، بلکه به عاملِ یکپارچگیِ بیشتر و عزمِ راسختر برای عبور از سختترین شرایط تبدیل شد. امروز میتوان با اطمینان گفت که صنعت فولاد ایران، عبور از بحران را نه در حرف، که با عمل در خطوط تولید مشتعل خود، به اثبات رسانده است. ارفع، پیشرو در این مسیر، همچنان با اقتدار به سوی افق ۱۴۰۵ گام برمیدارد.
